Machtig, kruidig en lekker

Perfect gesnipperde stukjes ui en met het mes genadeloos geplette knoflookteentjes vinden elkaar in de hitte van de licht spetterende olijfolie. Voor vier hongerigen belooft het recept. De zinderende geur die opstijgt uit de zwarte braadpan lijkt een goed voorteken. Als de ui glazig is en de knoflook langzaam in het mengsel ten onder gaat, is het tijd voor de worst.

Vier gelijke exemplaren liggen te wachten op de houten snijplank. Eerst moet het vel eraan geloven. Een kordate snee van het koksmes laat de strakke kanjers splijten. De worsten, door de slager zo onberispelijk opgesloten in hun cocon, weten niet hoe snel ze hun vrijheid moet terugpakken. Maar die is van korte duur. Eenmaal in de pan ontkomen ze niet meer aan de hakkende beweging met de houten spatel. Tak, tak, tak, er blijft geen hompje worstvlees gespaard. Langzaam kleurt het vlees lichtbruin, met hier en daar een donker randje.

Dan is het de beurt aan de specerij die dit gerecht zal opstuwen naar ongekende klasse: venkelzaad. Uit het kruidenpotje ontsnapt een geur die doet denken aan anijs, maar ook aan zoethout. Eén theelepel is genoeg om de magie te laten werken. En het zou geen Italiaans gerecht zijn als het niet afgetopt werd met de beste tomaten, 400 gram gepelde Pomodoro San Marzano. En dan maar pruttelen. Op een heel laag vuurtje, zodat niet alleen in de keuken, maar ook in de rest van het huis duidelijk wordt dat er vanavond iets lekkers op tafel komt.

Na een klein halfuurtje komt alles in een stroomversnelling. De spaghetti is afgewogen en klaar om in de grote pan te gaan, die inmiddels luid bubbelend aangeeft er klaar voor te zijn. Een grote pluk verse rucola ligt op de plank. Het koksmes snijdt door de knisperende blaadjes. Een sterke nootachtige geur komt los. Vervolgens zal deze fijngesneden groente zich voegen bij de nog steeds pruttelende saus. Nog tien minuten. Dan zijn de worst, de venkel en de rucola in perfecte harmonie en eten we Pasta al sugo di salsicce, de Italiaanse armeluis-keuken op haar best.

Leerlingen basisschool De Bron in actie voor Quiet

v.l.n.r. Marco Meima, Iris van den Heuvel, Marysia Klerks en Maurits Flach

Op basisschool De Bron leren kinderen hun eigen talenten ontwikkelen, maar ook om iets te doen voor een ander. Bijvoorbeeld via de leerlingenraad. Die organiseert op school elk jaar sponsoractiviteiten waarmee geld wordt opgehaald voor een goed doel. Deze keer voor Quiet Den Bosch. Marysia, Iris en Maurits vertellen samen met directeur Marco Meima hoe dit in zijn werk gaat.

door Corine Lamers

Wat is een leerlingenraad en wat doen jullie precies?

Maurits legt uit, ‘elk jaar vormen een aantal kinderen uit groep zeven en acht de leerlingenraad. Op basis van een sollicitatiebrief worden ze hiervoor uitgekozen, zoals wij drieën. We komen als raad regelmatig bij elkaar om plannen te maken en activiteiten te bedenken.’ Marysia noemt als voorbeeld ‘we organiseren elk jaar een kerstmarkt met kraampjes waar iedereen allerlei zelfgemaakte spulletjes kan kopen en verkopen. Vorig jaar hadden we ook een loterij, waarmee we veel geld opgehaald hebben. Wel meer dan 100 euro. Dat geld is dus nu bestemd voor Quiet.’

Waarom hebben jullie gekozen voor Quiet?

De leerlingen vertellen, ‘in de leerlingenraad kiezen we zelf een goed doel. Deze keer wilden we ons inzetten voor mensen die niet veel geld hebben en af en toe iets extra’s kunnen gebruiken. Zo kwamen we uit bij Quiet en hebben we besloten deze organisatie twee jaar te gaan sponsoren.’ Marco Meima vult aan, ‘de leerlingenraad moet steeds zelf vaststellen naar welk goed doel de opbrengsten die voortvloeien uit de door hen georganiseerde activiteiten heen gaan. Zo hebben we eerder ook KIKA en Het Wereld Natuurfonds gesteund. Vanuit de school letten we er wel op dat de link met het goede doel voor de kinderen betekenisvol is.’ Om dat te bevorderen gaat een afvaardiging van de leerlingenraad de klassen langs om uitleg te geven over het gekozen goede doel. Het is belangrijk dat iedereen erachter staat, van de kleuters tot aan de leerlingen uit groep 8.

Verder lezen →

Rozemarijn

Over een half uur komen de gasten. Mijn keukenbrigade is nog snel een hapje eten. Een grote pan soep staat te pruttelen op het fornuis, hij is bijna klaar. Ik pak een theedoek en til hiermee de deksel van de pan en laat als finishing touch de takjes rozemarijn in de soep glijden. Heerlijk, de geur is opwekkend en verwarmend tegelijk. Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar die bewuste vrijdagmiddag, nu alweer zo’n veertien jaar geleden.

Mijn collega’s roken meteen dat er in de keuken een andere geur hing en werden onrustig. Maar ik hield mijn mond. Daar kwam de grote chef binnen. Hij maakte zijn gebruikelijke ronde, om te controleren of alles perfect op smaak was. De Cote de Boeuf bracht een glimlach om zijn lippen. De Coquille met gestoofde prei kon er zo te zien maar net mee door. En toen was de soep aan de beurt. Verwachtingsvol keek ik naar Monsieur Alexandre.

Hij keek in de pan. Zijn linker wenkbrauw ging omhoog. Hij pakte een houten lepel en roerde bedachtzaam door de soep. Hij snoof nadrukkelijk. Ik zag de aderen in zijn nek opzwellen. Hij boog zich dichter naar de pan. Zijn priemende ogen leken iets te zien dat hem niet beviel. En met een ferme schep haalde hij de tak rozemarijn met zijn lepel uit de soep en smeet die op de werkbank. ‘Merde, wie is hiervoor verantwoordelijk’ brulde hij. Zijn woeste blik gleed over de aanwezigen. Bruusk pakte hij de pan en zonder te proeven keerde hij hem om in gootsteen.

Als mijn medewerkers weer de keuken inkomen, schud ik die herinneringen van me af. Het is tijd is om de gasten te verwelkomen. Ik ben trots op mijn goedlopende bistro. En mijn idee voor de soep? De goedgevulde Soep van Alexandre is al jaren het meest bestelde gerecht op onze kaart. Natuurlijk met een vleugje rozemarijn.

Quiet Festival 2023, een belevenis voor groot en klein

Op 20 oktober jl. pakte Quiet Den Bosch groot uit voor haar members. In de Maaspoorthal werd voor het eerst een festival georganiseerd met live muziek, vermaak en een royale keuze aan lekker eten en drinken. Dankzij de enthousiaste inzet van een groot aantal sponsors was het evenement gratis toegankelijk en door de talloze vrijwilligers kon iedereen volop genieten van een feestelijk samenzijn van de Quiet Community. Een impressie.

door Corine Lamers

Al bij de ingang was het moeilijk kiezen. Gaan we met de kleintjes naar de poppenkastvoorstelling, halen we een glittertattoo of nemen we eerst een stukje van die overheerlijk ruikende pizza? Het was duidelijk, hier was veel te beleven.

In de grote hal stonden de mannen van motorclub Corridor Chapter met drie van hun imposante Harley Davidsons. Perfect opgewreven stonden de motoren in de spotlights te glimmen. Speciaal voor deze gelegenheid mocht iedereen die dat wilde op één van de exemplaren plaatsnemen, voor een fotomoment. Al snel stond er een rij. Voor je kon gaan zitten werd er nog even een poetsdoekje over de motor gehaald. Daarna kon je als leuke herinnering voor thuis, je foto ophalen in de photobooth.

Vermaak voor iedereen

In de hal stonden ook een groot aantal spelletjes. Van gamesconsoles, tot een echte racesimulator waarin iedereen zich even Max Verstappen kon voelen. Maar je kon ook bij het vloerganzenbord jezelf als een pion richting put schuiven, of je vaardigheden testen bij het blikken gooien of pijltjes schieten. Dat bleek soms moeilijker dan vooraf gedacht.

Het grootste kabaal kwam uit de kleine zaal. Maar het waren kreten van blijheid en enthousiasme. In die zaal waren een aantal grote springkussens opgesteld waar jongens en meisjes op los konden gaan. Er stond een heus kasteel en een spannend piratenfort, waarop naar hartenlust gesprongen en gevallen kon worden. En als je het durfde kon je ook nog van de opblaasglijbaan. Sommige kinderen gingen op hun kop naar beneden om vervolgens weer snel naar boven te klimmen. En nog een keer. Wat een feest.

Verder lezen →

De geur van vers brood

Mijn nieuwe boek, alvast een voorproefje

Het is half januari. Buiten is het druilerig en grijs. De succesvolle schrijver Tom de Wit zit moederziel alleen achter zijn bureau. Hij krijgt geen letter meer op papier. Er moet wat gebeuren.

In het slaperige dorp Sint Catharinawaard gaat Tom werken als hulp in de plaatselijke bakkerij van Jan Maas. Hij stapt in de wereld van versgebakken broodjes, knisperende croissants en van volkorenbrood dat je doet watertanden. Voor bakker Jan lijkt de tijd stil te staan, terwijl zijn

dochter Emma stiekem droomt van haar eigen lunchcafé. In zijn nieuwe omgeving maakt Tom vrienden en sluit hij uiteindelijk vrede met de eigenaresse van de b&b waar hij logeert. Maar zijn komst zet ook de onderlinge verhoudingen op scherp. Als Tom na drie maanden weer naar huis gaat, heeft hij een nieuw plan: hij wil het oude receptenboek van Jan herschrijven tot een bakboek voor thuisbakkers. Hiervoor dompelt hij zich onder in de wereld van het ambachtelijk bakken en zoekt hij samenwerking met anderen. Zo gaat de ambitieuze foodstudente Lotte voor hem proefbakken en onthult meesterbakker Pierre de fijne kneepjes van het vak.

Het lijkt allemaal een groot succes te worden, maar dan komt er tegenstand uit onverwachte hoek. Op social media worden de messen geslepen. Betekent dit het einde van Toms avontuur, of ontstaan er juist nieuwe kansen?

Maar voor wie?